Λευκές κοραλλιογενείς παραλίες, κοκκοφοίνικες, χαμογελαστοί άνθρωποι και ατέλειωτο καλοκαίρι. Όλα αυτά υπάρχουν σε συσκευασία 115 νησιών που λέγονται Σεϋχέλλες. Τα άσχημο είναι ότι τα πιο πολλά από αυτά είναι πριβέ από τα ακριβά πολυτελή ξενοδοχεία. Κατ ανάγκη για τους μη έχοντες ''φουσκωμένο'' πορτοφόλι υπάρχουν διαθέσιμα μόνο εξωτικά νησιά. Οι περισσότεροι που κάνουν το λάθος να ταξιδέψουν στο φουλ της τουριστικής σεζόν περνούν μόλις μια- δυο μέρες στο κυρίως νησί, το Μάχε και μετά καταλήγουν, για ...τρέλες, στο ερημητήριό τους.
Νησί με μακρά ιστορία που χάνεται στα νεολιθικά χρόνια, όπως μαρτυρούν τα ευρήματα που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στην Κέφαλο. Κάνοντας τους περιπάτους σας θα διαπιστώσετε ότι υπάρχει πλούτος από ελληνικά και ρωμαϊκά κατάλοιπα. Τα περισσότερα εκτίθενται στο μουσείο της πόλης, πολλά είναι διάσπαρτα σε ολόκληρο το νησί, κάποια στο μουσείο της Ρόδου και αρκετά φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό.
Η ιταλική πρωτεύουσα δεν είναι σαν κάποια άλλη, απλώς ωραία, άνετη η και εκκεντρική μεγαλούπολη. Είναι το «σταυροδρόμι των ηδονιστών» του Φλόμπερ, είναι η «μητρόπολη με τις τρεις αιωνιότητες - της ηλιοφάνειας, της ουράνιας αύρας και της μουσικής των αιθέρων», όπως τη χαρακτήρισε ο Πικάσο. Δέχεται κάθε χρόνο είκοσι εκατομμύρια επισκέπτες από κάθε γωνιά της γης για να τους βάζει σε διλήμματα του τύπου: Βόλτα στα αξιοθέατα η ακατάπαυστο σόπιγκ; Βαλεντίνο η Αρμάνι; Πιάτσα ντι Σπάνια η Φοντάντα ντι Τρέβι;, Καπουτσίνο η εσπρέσσο;
Η άποψή μας είναι: Καλά τα γαστριμαργικά όργια κι αξίζει οποιαδήποτε η εξόρμηση στους ναούς της κατανάλωσης, αλλά οφείλετε να επισκεφθείτε και μερικά αξιοθέατα.
Με εκπλήσσει από την πρώτη στιγμή η απόλυτη αίσθηση του οικείου. Και δεν είναι μόνο το όνομα της πόλης στην πύλη εισόδου με την ελληνική επιγραφή "Α Λ Ε Ξ Α Ν Δ Ρ Ε Ι Α", ούτε οι αρχαιοελληνικοί κίονες στα διόδια. Είναι και τα δύο αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου που βρίσκονται το ένα στην πιο κεντρική πλατεία, στην περιοχή Μπάμπ Σάρκυ και το άλλο έξω από τη Βιβλιοθήκη. Πρόκειται για μία αίσθηση που όλο μεγαλώνει και με ακολουθεί σε κάθε βήμα, παντού.
Σύμφωνα με την παράδοση η Κόρκυρα -στη διάλεκτο των Δωριέων- ήταν κόρη του Ασωπού ποταμού. Την αγάπησε ο Ποσειδώνας, την έκλεψε και τη μετέφερε στο βορειότερο μεγάλο νησί του Ιονίου, που στη συνέχεια πήρε το όνομα της. Από τον έρωτα του θεού με τη θνητή γεννήθηκε ο Φαιάκας, ο γενάρχης των κατοίκων του νησιού. Μία άλλη αρχαία ονομασία της Κέρκυρας ήταν Δρέπανον, από το σχήμα της.